Januari films! The Revenant, Sneekweek, Daddy´s Home & The Hateful Eight.

Januari zit er inmiddels al weer op en we zitten al in de tweede maand van 2016. Het was voor mij een aardig hectische maand, met heel veel werken, verhuizen en ook nog eens een examen voor mijn opleiding. Vandaar dat het alweer even geleden is dat ik hier over films heb geschreven. Maar, ik heb er natuurlijk wel een paar gezien afgelopen maand. Vier om precies te zijn. En over die vier films wil ik het toch even met jullie hebben, want ze verschillen nog al van elkaar. En dat maakt van januari altijd een vreemde maar interessante filmmaand. Dus heb je even niks te doen? En zin om wat te lezen over een paar films? Dan zit je hier goed. Het is een flink stuk geworden, dus ga er even lekker voor zitten. Daar gaat ie.

The Hateful Eighthateful poster

De eerste film die ik dit jaar ben gaan kijken was de nieuwe film van eigenaardige regisseur Quentin Tarantino. Met The Hateful Eight keert Tarantino wederom terug naar het Western genre, nadat hij dit eerder al deed met Django Unchained. Ik heb sowieso al een zwak voor Westerns, waar er nog maar bar weinig van uit komen, dus ik keek behoorlijk uit naar de film. 

The Hateful Eight is een echte Tarantino film geworden. De film draait niet om grote spektakel scenes of veel actie, maar vooral om de briljant geschreven dialogen tussen de hele toffe personages. Het verhaal vertelt over een groep cowboys en outlaws die ingesneeuwd raken in een berghutje, terwijl er een gevangene naar de galg moet worden gebracht. Welke bountyhunters spreken de waarheid en wie hebben er toch een andere agenda? Het is eigenlijk een beetje Cluedo in de sneeuw. Heel simpel, maar met de briljant geschreven dialogen, zo ontzettend tof om naar te kijken. De cast is ook stuk voor stuk briljant. Samuel L. Jackson en Kurt Russell spelen hun hoofdrollen heel erg goed, maar Walton Goggins stak daar nog een stukje boven uit. Ik heb ontzettend genoten van zijn rol als de vreemde Sheriff Chris Mannix. Hij trok de film zelfs een beetje naar zich toe. Toch knap met zo’n sterrencast. 

De film speelt zich eigenlijk af op twee hele kleine locaties, een postkoets en een hutje in de bergen. Toch blijft de film de volle 3 (!!) uur lang interessant, al moet je wel weten wat je te wachten staat. Verwacht je een knotsgekke actiefilm met veel locaties, dan zit je verkeerd en kan ik me voorstellen dat de film wat aan de lange kant is. Ook ziet de film er prachtig uit. Je voelt de kou van de sneeuw en de wind bijna in de bioscoopzaal. En na een hele hoop toffe dialoog gaat het, net als in de meeste film van Tarantino, tegen het einde aan nog even gruwelijk fout en komt het heerlijke absurde geweld van het beeld gespat. Tarantino films zitten altijd vol met een soort vreemde humor en ook bij deze film is dat weer het geval. Ik heb in ieder geval heel erg genoten van de achtste film van de gekke regisseur.

samuel

Daddy’s Homedaddys home poster

De tweede film die ik dit jaar heb bekeken was de comedy Daddy’s Home, met Will Ferrell en Mark Wahlberg in de hoofdrollen. De film gaat over een klungelige stiefvader (Ferrell) die een goede band probeert op de bouwen met de kinderen van zijn vrouw, als de biologische vader ineens voor de deur staat (Wahlberg). Daarna barst een soort strijd tussen de twee los. Ik ging de film bekijken met de verwachting gewoon een grappige comedy te gaan zien, maar ik kwam van een ontzettend koude kermis thuis. Wat een teleurstellende film was Daddy’s Home zeg.

De twee rollen van Ferrell en Wahlberg zijn beide totaal niet sympathiek, waardoor je sowieso al geen cent geeft om de karakters. De grappen waren stuk voor stuk ontzettend flauw, en niet op de goede manier. Sommige grappen zagen er zelfs pijnlijk nep uit. Zo zit er een hele domme scene in met een motor die dwars door een huis rijdt. Die deed gewoon pijn aan mijn ogen.

Heel veel meer woorden wil ik er eigenlijk niet aan vuil maken, ik vond eigenlijk alleen de laatste vijf minuten van de film grappig, en dat is toch best pijnlijk. Natuurlijk is humor subjectief en zullen er mensen zijn die wel om deze film hebben kunnen lachen, maar als zelfs comedy veelvraat en goede vriend Desny de film niet leuk vond, zegt dat toch wel een hoop. Sla deze lekker over.

de twee vaders

Sneekweeksneekweek

Dan hebben we er hier nog eentje waar ik niet al te veel op in zal gaan, want deze deed helemaal pijn. Sneekweek is een Nederlandse ”horrorfilm” over een groep vrienden die in een donker verleden iemand dood hebben laten vriezen, en nu op vakantie gaan naar Sneek. Daar worden ze opgejaagd door een gemaskerde moordenaar. Sneekweek probeert een beetje de Nederlandse versie van Scream te zijn. Maar faalt op fenomenale wijze.

Alles aan deze film was eigenlijk dom. De personages, het acteerwerk, het verhaal. De film barst uit zijn voegen van de clichés. Maar nog het meest kwalijke aan de hele film was de editing, en dan vooral van het geluid. Er zitten een aantal feest scenes in de film, waarbij het geluid zo hard en slecht is afgestemd, dat je de acteurs niet eens meer kunt verstaan. En op andere momenten is het weer te zacht. Heel erg raar en bijna amateuristisch. Gelukkig zit er hier een daar nog een grappige opmerking in en hebben we een flink potje kunnen lachen om hoe slecht de film was. Wat dat betreft was het toch nog enigszins een leuke avond. Maar ook bij deze film zeg ik, sla hem lekker over.

sneekweek ziet zichzelf

The Revenantrevenenat poster

De laatste film waar ik het nog even over wil hebben is gelukkig wel een pareltje. The Revenant, van regisseur Alejandro González Iñárritu is niet voor niets genomineerd voor maar liefst 12 Oscars. De film vertelt eigenlijk een simpel verhaal. In het oude Amerika raakt fur trader Hugh Glass (Leonardo DiCaprio) gewond door een aanval van een beer. Hij wordt voor dood achtergelaten door één van zijn collega’s, die ook nog iets onvergeeflijks doet. Glass legt daarna een barre tocht af, opzoek naar wraak. Een heel simpel verhaal, maar de manier waarop het gebracht wordt levert een fantastische film op.

De film is vooral heel erg indrukwekkend op visueel gebied. Regisseur Iñárritu wilde de film volledig met natuurlijk licht schieten, dus zonder grote lichten of lampen. En dat levert een werkelijk prachtige film op. Het natuurlijk schoon in The Revenant is van ongekende klasse. Vaak zit je met open mond naar de prachtige shots te kijken. Alleen daarvoor is de film het kijken al waard. Maar ook het acteerwerk en de actie zijn fantastisch. De cast speelt stuk voor stuk geweldig, met Leo en Tom Hardy als absolute uitblinkers. De acteurs hebben flink moeten afzien tijdens de opnames, met heel veel kou en zware uurtjes en dat is ook echt heel goed te zien in de film. 

Het verhaal is dan misschien wat simpel, maar The Revenant is een geweldige film geworden. Ik heb echt ontzettend genoten van de prachtige beelden, het acteerwerk en de toffe setting in het oude Amerika. Wat mij betreft zijn de vele nominaties terecht en mag Leo de Oscar dit jaar eindelijk gaan ophalen. De man heeft hem verdiend. Ga The Revenant bekijken, het is de beste film van het jaar, tot nu toe natuurlijk.

leo zoekt een oscar

Selma & American Sniper

De Oscars zijn alweer even geleden uitgereikt en dan is het altijd leuk om de genomineerde films, acteurs en actrices zelf is even onder de loep te nemen. Vandaag daarom twee films, beide genomineerd voor Best Picture en beide met een zeer Amerikaans tintje. Maar ook twee compleet verschillende films. De ene film laat een diep triest stukje geschiedenis van Amerika zien, terwijl de ander behoorlijk patriottistisch is. Eentje was een prachtfilm, de andere viel behoorlijk tegen. Let me tell you why.

Selmaselma poster

De eerste film waar ik het over wil hebben is Selma, dat het verhaal vertelt over Martin Luther King Jr. (gespeeld door David Oyelowo) en zijn gevecht voor gelijke stemrechten voor Afro-Amerikanen in de jaren 60. Selma werd genomineerd voor 2 Oscars, beste film en beste muziek. De film speelt zich af na zijn bekende ”I have a dream” speech en laat de harde werkelijkheid en gewelddadigheid zien waarmee donkere Amerikanen (vooral in het zuiden) werden geconfronteerd. King wil door middel van een grote protestmars vanuit de stad Selma naar Montgomery (hoofdstad van de staat Alabama) gelijke stemrechten afdwingen maar stuit op gewelddadig verzet en politieke spelletjes.

Ik vind een paar dingen aan de film heel erg sterk. Met name hoofdrol speler David Oyelowo zet een geweldige rol neer. Hij lijkt niet alleen sprekend op King, maar ook zijn speciale manier van praten vond ik heel erg knap gedaan, helemaal als je bedenkt dat Oyelowo niet eens in Amerika is geboren. Wat mij betreft had Oyelowo zeker een nominatie voor beste acteur verdiend, jammer dat hij die niet gekregen heeft. Ook is Selma een heel mooi geschoten film, met mooie locaties en mooie scenes. Vooral de speeches van King zijn indrukwekkend. Een aantal karakters had ik nog wel wat dieper uitgediept willen zien worden, met name het team dat King om zich heen heeft verzameld wekte mijn interesse, maar die diepgang bleef een beetje uit. Dat is ook het enige minpunt dat ik heb voor de film.

De film heeft mij behoorlijk weten te raken. Het is bizar dat het er zo relatief kort geleden nog aan toe ging in de verenigde staten. Natuurlijk heb je op school geleerd over het racisme maar om het dan zo in beeld gebracht te zien kwam toch wel even binnen bij mij. Ik denk dat het ook absoluut niet zal misstaan om deze film bijvoorbeeld op scholen te laten zien. Het is een heel erg belangrijk onderwerp en helaas nog steeds actueel. Selma is een prachtige film geworden en ik kan hem aan iedereen aanraden.

selma speech

American Snipermurica sniper

De tweede film waar ik het even over wil hebben is American Sniper. De film gaat over één van Amerika’s dodelijkste scherpschutters, Chris Kyle (gespeeld door Bradley Cooper) en vertelt over zijn tours naar Irak en zijn privéleven in Amerika. De film werd genomineerd voor 6 Oscars, waaronder beste film en beste hoofdrolspeler. Over het verhaal zal ik niet te veel vertellen. Het is een biopic over Kyle en laat dus zien hoe hij van de training tot SEAL in Irak beland en ook weer thuis komt. 

Van tevoren dacht ik dat de film niet alleen de tours van Kyle zou laten zien maar ook dieper in zou gaan op wat zo’n oorlog met een mens doet, zoals het PTSD (posttraumatische stressstoornis). Maar na het zien van de film kwam ik toch bedrogen uit. De film is bijna een soort propagandafilm geworden. We zien Kyle als een soort All American Hero. Na het zien van aanslagen op de televisie meld hij zich aan en groeit hij al snel uit tot ´´The Legend´´. De tours in Irak leveren toffe actiescènes op, vooral de scenes waarin Kyle daadwerkelijk op grote afstand door zijn vizier kijkt vond ik tof. Maar het is niet iets wat ik nog niet eerder gezien heb. En juist elke keer als we iets te zien krijgen van zwakte bij Kyle, is het maar voor heel eventjes. De sterkste scenes zijn juist de scenes waarin je ziet wat er gebeurt met iemand die zulke gruwelijke dingen meemaakt, als het neerschieten van een moeder en haar zoontje, die een granaat op Amerikaanse troepen willen gooien. Zo zit er een scene in waarin Kyle flipt op een verzorgster voor zijn pasgeboren dochtertje. Maar telkens duren deze scenes maar heel kort en zijn wel snel weer terug bij Kyle als The Legend.

Het sterkste aan de film is Bradley Cooper. Hij speelt Kyle met volle overgave en er is geen moment dat het ongeloofwaardig of onecht voelt. Een hele knappe rol van Cooper waarvoor hij terecht is genomineerd. De overige nominaties en dan met name die voor beste film vind ik eerlijk gezegd niet terecht. De film is eigenlijk een aaneenschakeling van, weliswaar sterke, actiescènes in Irak en weinig diepgaande dialogen ´´thuis´´ in Amerika. De film blijft een beetje hangen tussen die twee gedachtes. Ik denk dat als er dieper op het PTSD gedeelte en de verschillende karakters was ingegaan er een veel betere film in had gezeten. Regisseur Clint Eastwood geeft nu een wel heel zwart/wit beeld van de oorlog en zijn gevolgen en dat is jammer. Het is zeker geen slechte film, maar er had zoveel meer ingezeten. 

sniper