Insidious: Chapter 3 Review (Spoilerfree)

Zo daar zijn we dan. Eindelijk heb ik weer een film bekeken waar ik het eventjes met jullie over wil hebben. Het is tenslotte alweer een tijdje geleden. Samen met een groepje vrienden heb ik dit keer op een late zomeravond het derde deel van de Insidious reeks bekeken. Vaak worden horrorfilm sequels slechter en slechter, maar is dat ook bij Insidious het geval? Ik ga het jullie proberen te vertellen.

De latenight horrorsquad!
De latenight horrorsquad!

Ik heb een soort van haat, liefde relatie met de Insidious serie. Het eerste deel heb ik toentertijd in de bioscoop gezien en viel mij zwaar tegen. Maar toen ik later thuis de film nog eens bekeken heb met alle gordijnen dicht vond ik hem een stuk sterker. Deeltje 3 is dit keer een prequel, de film speelt zich af voor de twee andere delen en vertelt het verhaal van Quinn Brenner (gespeeld door Stefanie Scott) die contact probeert te leggen met haar overleden moeder en daarmee een hele hoop narigheid naar binnen haalt. Want zoals we inmiddels weten uit de eerdere films, ”If you call out to one of the dead, all of them can hear you..”. Ook Elise het medium (gespeeld door Lin Shaye) keert terug in deze derde film, net als in de eerste twee. En ook deze keer probeert ze het gezin uit de brand te helpen door ze te behoeden voor allerlei onheil uit het rijk van de doden. Verder zal ik niks over het verhaal verklappen.   

Chapter 3 is absoluut geen hele slechte horrorfilm en heeft zo zijn sterke punten. De film was misschien wel de engste van de drie. Met regelmaat zat ik met mijn handen half voor mijn ogen te wachten op het zoveelste schrikmoment en een aantal keer ben ik me helemaal lam geschrokken. Wat de Insidious serie goed doet is dat het niet puur en alleen op jumpscares teert. De film zit helemaal vol met subtiele enge dingen, zoals vage gedaantes die op een afstandje staan te zwaaien en spoken die enge versjes op zeggen. Er heerst gewoon een heel griezelige sfeer over de hele film waardoor de grote schrikmomenten alleen maar enger worden. Heerlijk dus. Ook het acteerwerk was prima. Geen hoogvliegers, dat zien we sowieso weinig in het horrorgenre, maar zeker niet slecht of storend.

meer spookjes

Toch is er met dit deel ook weer genoeg mis helaas. Het verhaal is maar flinterdun en bovendien volgt de film eigenlijk precies dezelfde formule als de andere twee. De eerste film werkte zo goed omdat we nog nooit iets van de geestenwereld gezien hadden. En de dromerige andere dimensie was daardoor extra griezelig en tof om te zien. Maar na twee delen weten we wat ons te wachten staat. En in Chapter 3 is er toch iets te weinig nieuws mee gedaan jammer genoeg. Ook de comic relief die elk deel terugkeert in de vorm van de twee klunzige ”ghostbusters” werkt voor geen ene meter en past totaal niet bij de rest van de film. Dat blijf ik een hele rare keuze vinden.

Insidious: Chapter 3 is zeker geen hele slechte film en ik heb me er zeer zeker goed mee vermaakt. De film was vooral erg eng en dat is een goed iets. Maar toch overheerst er een ander gevoel. Een gevoel dat de laatste paar jaar vaker terug komt in het horrorgenre jammer genoeg. Er komen zo weinig originele, goede horrorfilms uit dat we inmiddels genoegen nemen met middelmaat. De derde Insidious is een middelmatige film, maar dat is vaak al meer dan de meeste films die worden uitgebracht. Eeuwig zonde voor één van mijn favoriete genres. Films als The Babadook, Honeymoon en het geniale It Follows (waar ik het nog een keertje over moet hebben eigenlijk!) laten zien dat het wel degelijk anders kan en geven toch wat hoop voor de toekomst. Laten we hopen dat meer films dat voorbeeld volgen. Tot die tijd blijf ik gewoon de iets mindere films kijken en dan kan je met Insidious: Chapter 3 prima uit de voeten.

spookjes