Hereditary première verslag en review! (Spoilerfree!)

hereditatart posterAfgelopen vrijdag was een hele speciale dag. Ik mocht samen met mijn vriendin Ilona, mijn broertje Kristian en zijn vriendin Eline naar de exclusieve première van Hereditary in Amsterdam. Dankzij uitgever Splendidfilms, en een nicht van Eline, konden wij er bij zijn. En dat vond ik natuurlijk ontzettend vet. Niet alleen was ik nog nooit op een echte film première geweest, Hereditary scheen ook nog eens een hele goede horrorfilm te zijn. Heel erg veel zin had ik er dus in.

De première vond plaats in Tuschinski in Amsterdam. Misschien wel het mooiste film theater van Nederland. Er was zelfs een dresscode, Funeral Ready. Waar we ons natuurlijk graag voor in het chique hesen. En natuurlijk lag er ook een echte rode loper. Heel erg vet om er een keer over heen te mogen lopen voor een film nerd als ik. Toch wel een speciaal momentje. Ook was Tuschinski helemaal in het thema van de film aangekleed. Er stond een grote doodskist voor de deur, er hing sfeervolle verlichting en er klonk enge muziek. Heel erg sfeervol en tof. Ik kreeg er alleen maar meer zin van in de film.

fotomomentje
Op de rode loper. 

Eenmaal in de prachtige grote zaal gingen we klaar zitten voor de film. Met een zak popcorn en een heus flesje Hereditary water was ik er klaar voor. Ik had van tevoren al een hoop gehoord over de film. De laatste tijd zien we vaker verhalen als, ”mensen rennen gillend de zalen uit”, en ”engste horror film ooit” en dat soort dingen. Maar de verhalen bij deze film hielden wel aan. De film is ook gemaakt door dezelfde studio als The Witch en dat vond ik ook al een ontzettend enge film. Dus dat beloofde wat. De film gaat over een gezin dat na het verlies van hun oma allerlei ellende over zich heen krijgt. Ellende die al langere tijd blijkt te spelen. Meer zal ik niet uit de doeken doen over het verhaal. Het maakt de film heel erg veel sterker als je er niet veel over weet.

hereditary tusncjoina
De ingang van Tuschinski.

Hereditary is geen traditionele horrorfilm zoals we die vaak zien tegenwoordig. Met luide jumpscares en enge monsters. De film moet het van iets anders hebben. Opgebouwde spanning en onderhuidse gevoelens van angst. Vanaf de eerste minuut voel je dat er iets niet klopt. De film is soms traag, maar dat geeft de tijd om over bepaalde dingen na te denken. En dat werkte bij mij ontzettend goed. Er gebeuren een aantal ontzettend schokkende dingen en doordat de film er zo de tijd voor neemt, kan de kijker na gaan denken over de beangstigende situatie. En dat vind ik iets ontzettend engs.

De film zal absoluut niet voor iedereen zijn. Angst is ook subjectief. Bij iedereen werkt dat anders. Maar ik vond Hereditary één van de engste films die ik in tijden gezien heb. Door de zorgvuldig opgebouwde onderhuidse spanning zat ik vaak met kippenvel in de zaal. Ook heeft de film iets realistisch. De film draait echt om één gezin en voelt daarom vaak aan als iets wat jou eigen familie zomaar zou kunnen overkomen. Als een familiedrama. Brrr.

poster

Ook visueel is de film een pareltje. Er zitten een aantal shots in die me lang bij zullen blijven. Heel erg knap werk van regisseur Ari Aster, Hereditary is namelijk pas zijn eerste echte film. Wauw. Ook het acteerwerk moet ik nog even noemen. Toni Collette, die moeder Annie speelt, solliciteert wat mij betreft al naar een Oscar. Wat een ongekend knappe rol zet zij neer. Er zit één bepaalde scene in, waarbij het gezin aan de eettafel zit, die me nog heel erg lang bij zal blijven. Als je de film gaat kijken zal je precies weten welke scene ik bedoel. Adembenemend om naar te kijken. En ook de rest van de cast doet het erg goed. 

Ik heb echt heel erg genoten van Hereditary en het was echt ontzettend vet en speciaal voor mij om bij de première te mogen zijn. Ik wil dus bij deze nogmaals Splendid Film en Lorraine Joore en Eline bedanken. Het was echt heel erg tof. En nogmaals, Hereditary zal niet voor iedereen zijn, maar hou je van een film waarbij de spanning echt onder je huid kruipt, die langzaam maar zeker opbouwt en waar je een beetje bij na moet denken. Één die waarschijnlijk nog dagen door je hoofd zal spoken, dan moet je deze film echt zeker gaan checken. Het is één van de tofste en sterkste horrorfilms die ik in tijden gezien heb.

BLOCKBUSKERSCORE:

4-out-of-5-stars-rating

 

 

(fotocredits: Samuel van Leeuwen)

A Quiet Place review! (Spoilerfree!)

quiet place posterAfgelopen week zat ik weer eens in de bioscoop, bij een hele bijzondere en interessante film. Waar ik het hier eindelijk weer eens met jullie over kan hebben. Lekker, weer eventjes over een film babbelen. A Quiet Place doet zijn naam eer aan en wel op een hele interessante manier.

A Quiet Place draait om het Abbott gezin, dat moet zien te overleven in een post-apocalyptische wereld gevuld met levensgevaarlijke monsters. Monsters die, je raadt het al, aangetrokken worden door geluid. Daarom is het gezin genoodzaakt muisstil door het leven te gaan. Elk geluid levert direct groot gevaar op. En dat is nog een hele grote uitdaging, helemaal met drie kinderen.

Het concept was voor mij absoluut het hoogtepunt van de film. De film draait om stilte, om spelen met geluid. En dat werkt fantastisch voor een horrorfilm. Op veel momenten was het muisstil in de bioscoopzaal. Iets wat ik nog niet vaak heb meegemaakt. In mijn huisbioscoop laten mensen zelfs vaak hun hapjes staan, bang om geluid te maken. Zo stil is de film op veel momenten. Heel erg knap. Nu kan ik me ook wel voorstellen dat in drukke bioscopen in de grote stad je een andere ervaring te wachten staat, maar voor mij was het heel erg tof om de film in een muisstille zaal te kijken, waar iedereen zijn adem in probeert te houden om maar geen geluid te maken.

runOok vond ik het ontzettend interessant om te zien hoe een wereld er uit kan zien als je vrijwel geen geluid kan en mag maken. De Abbotts hebben allerlei vernuftige maniertjes gevonden om toch een bestaan op te kunnen bouwen. Al is het er eentje waarbij je constant op je hoede moet zijn. Heel erg interessant om naar te kijken. En doordat de film het kleinschalig en simpel houdt, blijft het interessant.

Ook het acteerwerk was heel erg fijn. John Krasinski en Emily Blunt spelen vader en moeder Abbott. En de chemie tussen de twee was heel erg sterk. Waarschijnlijk mede doordat ze in het echt ook een setje zijn. En ook de kinderen speelde prima. Ook moet ik Millicent Simmonds nog eventjes noemen. Zij speelt de dove dochter van het gezin en is in het echt dus ook doof. Dat geeft de film nog een extra lading. Krasinski heeft de film emilyghirltrouwens ook nog geregisseerd, en speelt dus één van de hoofdrollen. Knap werk.

Ik heb heel erg genoten van A Quiet Place, met name van de speciale ervaring die ik kreeg in de bioscoop. De film speelt met een heel origineel concept. Het is een gewaagde film maar in mijn bioscoop werkte het voortreffelijk. Dat alles maakt het een hele spannende film waarbij ik continu op het puntje van mijn stoel heb gezeten. Ik raadt de film absoluut aan, zeker om hem in de bioscoop te gaan kijken. Niks geen gekraak met zakken popcorn of chips, maar sssssst!

BLOCKBUSKERSCORE:

4-out-of-5-stars-rating

Alien: Covenant review! (Spoilerfree!)

covenant posterDe Alien franchise is één van mijn favorieten. Ik ben een groot fan van zowel science-fiction als horror. En de Alien serie brengt die twee elementen perfect samen. Ik keek dan ook gigantisch uit naar het nieuwe deel, Alien: Covenant.

Het laatste deel in de serie, Prometheus uit 2012, werd met gemengde gevoelens ontvangen. Veel mensen vonden de film te vaag. Er werden te veel nieuwe vragen opgeworpen en we kregen te weinig antwoorden. Ikzelf vond Prometheus wel een hele toffe film. De film deed wat anders. Het was geen simpel nieuw deel. Maar na afloop van de film was ik wel heel erg benieuwd waar het naartoe zou gaan met de serie.

Covenant mengt Prometheus en de oudere Alien films samen. Van beide films zitten er elementen in. Covenant is wel degelijk een vervolg op Prometheus, maar doet het wel weer op een andere manier. Dit keer volgen we de crew van een kolonisatie schip. Die na wakker te zijn geworden uit hun cryosleep een raar signaal oppikken. Ze besluiten uit te zoeken waar het vandaan komt en stuiten op een nieuwe planeet. Je kan natuurlijk al raden wat er daarna allemaal gaat gebeuren en dat zal ik dan ook niet verklappen verder. daniels2

Laat ik beginnen met hoe de film er uit ziet. Visueel is Covenant adembenemend. De film ziet er werkelijk prachtig uit en ik heb vaak met open mond naar de plaatjes zitten kijken. Regisseur Ridley Scott is daar een kei in. Ook ben ik ontzettend blij dat de film gewoon in 2D te zien is. Heerlijk, kijken zonder zo’n onhandige bril. Ook is Covenant natuurlijk heerlijk bloederig. Zoals we dat gewend zijn van de Alien films. Er zitten een paar heerlijk smerige momenten in. Genieten geblazen. De muziek moet ik ook nog eventjes noemen. De soundtrack van componist Jed Kurzel is geniaal.

Ook de cast speelt erg goed. Katherine Waterston heeft de hoofdrol en doet het prima als Daniels. Maar de show wordt vooral gestolen door Michael Fassbender. Hij draagt deze film op zijn schouders. Elke scene waarin Fassbender te zien is maakt indruk. Heerlijk om naar te kijken. Ook moet ik Danny McBride even noemen. Die zet als Captain Tennessee ook een hele fraaie rol neer. We kennen McBride vooral als acteur in comedies, maar zijn rol in deze film heeft mij zeer positief verrast! michaaekl

Covenant begint heel erg sterk. De eerste act van de film zit vol met sfeer en spanning. Dat deed me heel erg denken aan de originele Alien film. In het laatste gedeelte van de film werd die spanning wel ietsjes minder. Ook was het wel heel erg duidelijk wanneer bepaalde karakters het loodje zouden gaan leggen. Dat is jammer en daar hadden ze wellicht iets meer mee kunnen doen.

Al met al vind ik Alien: Covenant een geslaagd nieuw deel in de serie. Wederom worden er weer nieuwe vragen opgeworpen en krijgen we ook zeker niet op alles een antwoord. Maar is dat zo erg? Het zorgt er bij mij in ieder geval voor dat ik weer volop bezig ben met de serie. En het maakt me extra benieuwd naar het volgende deel, dat al op de planning staat.

BLOCKBUSKERSCORE:

3.5-stars-1024x238

Films op het Imagine Film Festival! Midnight Special & The Witch

imagine_fantastic_film_festival_banner.previewZo! Na een paar hele drukke en leuke weken heb ik eindelijk weer eens de tijd en zin gevonden om een mooi stukje voor jullie in elkaar te zetten. Net als vorig jaar heb ik met een groepje vrienden een bezoek gebracht aan het Imagine Film Festival in het Eye in Amsterdam. Dit filmfestival draait volledig om horror en sciencefiction en laten dat nou net twee van mijn favoriete genres zijn. Ook dit jaar hebben we uit beide genres een film uitgekozen. De eerste die we hebben bekeken is Midnight Special en als afsluiter het angstaanjagende The Witch.

Midnight Specialmidnight special

De eerste film van de avond was voor ons Midnight Special. Een sciencefiction film over een jongetje met speciale krachten. Die samen met zijn vader ergens voor op de vlucht lijkt. Dat klinkt misschien vaag, maar dat is waar de film het van moet hebben. Bij het praatje voorafgaand aan de film werd ons al verteld dat regisseur Jeff Nichols zijn publiek graag laat raden wat er gaat gebeuren en niet teveel antwoorden geeft. Zo ook bij Midnight Special. De film begint meteen midden in de actie. En het begin van de film is meteen ook het sterkste gedeelte. Naarmate het verhaal verder gaat raakte ik toch een beetje mijn interesse kwijt. 

De film wordt uiteindelijk gedragen door de acteurs die er in spelen. Bijna alle rollen worden fantastisch neergezet. Vooral hoofdrolspelers Michael Shannon en Joel Edgerton zijn een genot om naar te kijken. Maar ook de iets kleinere rol van Adam Driver was heerlijk en zorgde voor de nodige humor. Het verhaal vond ik uiteindelijk niet zo heel erg interessant, maar doordat de cast geweldig speelt, blijft de film boeiend om naar te kijken. Er zitten een aantal hele mooie shots in, waarbij vooral heel mooi gebruik wordt gemaakt van het contrast tussen licht en donker en de film heeft bovendien prachtige muziek. Ook de omgeving waar de film is geschoten, een beetje Amerikaans platteland, komt prachtig in beeld.gezinnetje

Uiteindelijk heb ik me prima vermaakt met Midnight Special, de film kijkt lekker weg. Maar ik had er van tevoren wel iets meer van verwacht. Het verhaal blijft redelijk onduidelijk en zweverig, en was gewoon niet zo heel erg interessant. Maar ook de rol van Kirsten Dunst viel mij bijvoorbeeld flink tegen. Terwijl de andere juist geweldig speelde, zie ik Dunst toch vaak het zelfde trucje doen. Een beetje de huilerige, bange moeder. Die rol valt dan extra op naast de toffe rollen van de rest van de cast. Maar zoals ik zei, Midnight Special is een prima sciencefiction flick met een heel sterk begin, die naarmate de film vordert iets in kakt. Prima voor een regenachtig avondje op de bank.  

The Witchthe witch poster

Als afsluiter gingen we klaar zitten voor een film waar ik al een tijd lang naar uit keek. The Witch gaat over een Engels boerengezin in het jaar 1630. Als het gezin verbannen wordt uit het dorp en op het platteland gaat wonen, krijgt het te maken met allerlei rare en onheilspellende gebeurtenissen. Al snel denkt het gezin dat ze met hekserij te maken hebben en wordt het behoorlijk angstaanjagend.

De film is ongelooflijk simpel in opzet. Bijna alles speelt zich af in de boerderij of in het bos dat eromheen ligt. Het is een hele kleinschalige film, en daardoor voelt het ontzettend bedrukkend en intens. De film moet het niet hebben van jumpscares of andere trucjes, maar zet gewoon een ontzettend enge sfeer neer. Ook de cast, en dan met name de hoofdrol van dochter Thomasin (gespeeld door Anya Taylor-Joy) spelen geweldig. Het voelt bijna alsof het daadwerkelijk in de jaren 1600 is opgenomen. Alles voelt ontzettend authentiek en echt aan. Het is een tijd geleden dat ik zo’n sfeervolle film heb gezien en dat levert een unieke horrorfilm op. Ook de prachtige shots van het donkere bos, de trieste boerderij en het platteland dragen bij aan de sfeer. Je verliest jezelf volledig in de setting van de film. Heel erg vet gedaan. 

In de film spreekt de cast stuk voor stuk oud Engels. Met moeilijke zinnen als ”What canst thou give?” en ”Dost thou see a book before thee?”. Net als vrijwel alles in de film helpt dat ontzettend mee voor de sfeer die wordt neergezet, maar helaas had onze voorstelling geen ondertitels. En dan is het toch behoorlijk lastig om alles goed te kunnen volgen. Heel erg jammer, want als er wel ondertitels bij hadden gezeten had ik nog meer van de film genoten dan dat ik nu al heb gedaan. Hopelijk wordt hij ook hier in Nederland uitgebracht op Blu-ray. Dan zal ik hem zeker nog een keer gaan kijken met ondertitels.in het bos

Uiteindelijk heeft The Witch mijn verwachtingen zeer zeker waargemaakt. Het is een ongelooflijk griezelige, spannende, maar vooral unieke horrorfilm, die je volledig mee sleept in zijn sfeer en de setting in de jaren 1600. Hou je van horrorfilms? Ben je geïnteresseerd in de folklore en geschiedenis van de heksenrij? Ga deze film checken! Hij zal absoluut niet teleurstellen en je zult hem nog lang onthouden.

Hieronder nog de trailers voor beide films, mocht je daar interesse in hebben!

Crimson Peak Review

crimson peak posterZo, de drukke herfstvakantie zit er weer op. Nu is het wachten op de grote releases aan het einde van het jaar. Maar niet voordat we het nog even gaan hebben over wat films die ik de afgelopen weken bekeken heb. Vandaag heb ik een film uitgekozen waar ik behoorlijk naar uit keek. Namelijk de nieuwe film van regisseur Guillermo del Toro, Crimson Peak. 

del toro tweet
De tweet van del Toro, waardoor ik wist wat ik kon verwachten.

Elk jaar is oktober de maand van de griezelige films. En zo leek ook Crimson Peak in dat rijtje te gaan passen. Waren het niet dat de film slachtoffer is geworden van totaal verkeerde marketing. Elke trailer die naar buiten gebracht werd liet ons geloven dat Crimson Peak een horrorfilm zou worden maar uiteindelijk bleek de film veel meer een duister sprookje. Omdat de marketingafdeling hoorde dat de film in oktober uit zou komen werd er meegelift op de halloween hype, maar dat heeft uiteindelijk een totaal verkeerd beeld van de film gecreëerd. Gelukkig volg ik de regisseur op Twitter en zag ik een tweet voorbij komen waarin hij vertelde wat de film echt was. Maar zo zie je maar dat verkeerde marketing behoorlijk schadelijk voor een film kan zijn. Ik vrees dat er een hele hoop mensen met verkeerde verwachtingen naar Crimson Peak zijn gegaan.

Maar wat is de film dan wel? Zoals ik al zei is Crimson Peak veel meer een griezelig en duister liefdesverhaal, of zoals ik het zelf graag noem een donker sprookje, die sfeer hangt een beetje om de film. Crimson Peak vertelt het verhaal van beginnende schrijfster Edith Cushing (Mia Wasikowska), die verliefd word op de mysterieuze Thomas Sharpe (gespeeld door Tom Hiddleston). Nadat er een tragedie in haar woonplaats gebeurd, verhuist Edith met Thomas naar zijn huis in Engeland, waar Thomas samen met zijn eveneens zeer mysterieuze zus Lucille (Jessica Chastain) woont. Al gauw gebeuren er rare en vreemde dingen en niet alles is wat het lijkt. Ik ga verder niks over het verhaal vertellen, zoals gewoonlijk. Daar moet je de film voor gaan bekijken.

Crimson Peak is net als de andere films van del Toro werkelijk prachtig om naar te kijken. De kleuren die worden gebruikt, de verschillende shots en de sets zijn echt fantastisch. Maar vooral het huis zelf steelt de show. Het oude spookachtige huis ziet er werkelijk fenomenaal uit en vanaf het moment dat het verhaal zich daar naartoe verplaatst komt de film eigenlijk pas echt los. Alles ziet er ontzettend echt uit, omdat del Toro bijna altijd gebruik maakt van practical effects er maar weinig van computer gegenereerde CGI. Hierdoor voelt de hele film veel echter aan en komt alles veel sfeervoller over.

de sharpes

Ook de cast is een reden om de film te gaan kijken. Zowel Tom Hiddleston als Jessica Chastain spelen fantastisch. De mysterieuze en donkere rollen die zij neerzetten zijn heerlijk om naar te kijken. Wel moet ik zeggen dat ik Mia Wasikowska iets minder vond. Ze speelde zeker niet slecht, maar naast Hiddleston en Chastain valt haar hoofdrol toch een beetje tegen. De spoken in de film verdienen trouwens ook nog een kleine attentie. Dat zijn een paar van de mooiste en gaafste filmspoken die ik in tijden gezien heb.

Crimson Peak is uiteindelijk absoluut geen horrorfilm. Er zit een heerlijk spookachtig sfeertje in de film en zo af en toe een griezelig momentje en wat gore, maar ik vond het zeker geen enge film. Wel vond ik het een hele originele en vooral prachtige film. Zoals veel van del Toro’s films is Crimson Peak een genot voor het oog. Het verhaal vond ik uiteindelijk niet overdreven interessant of sterk, maar qua sfeer en visuals heeft Crimson Peak mij wel degelijk weg geblazen. Ga er dus niet naar toe met het gevoel dat je een horrorfilm gaat bekijken, dan kom je echt van een koude kermis thuis. Maar kan je een duister sprookje met prachtige shots en sets wel waarderen? Dan is Crimson Peak zeker de moeite waard.

huisje

Until Dawn Gamereview

UntilDawnPEGIZo dan! Het is alweer een tijdje geleden sinds ik een blog op (digitaal) papier heb gezet. Wegens drukte met mijn schoolopdracht en werk heb ik er niet echt de tijd en zin voor kunnen vinden. Maar de opdracht is inmiddels af en ingeleverd. Tijd dus om weer eens wat neer te knallen! En aangezien het inmiddels oktober is, de maand die in het teken staat van griezeligheid en Halloween, leek het mij een goed idee om het eens over de game te hebben die ik een tijdje terug heb uitgespeeld. De horrorgame Until Dawn past ook perfect bij deze maand.

Sinds we vorig jaar de aankondiging van Until Dawn op de Gamescom te zien kregen, sprak de game mij enorm aan. Until Dawn is een game die het verhaal verteld over een stel vrienden die een jaar nadat er een ongeluk is gebeurt binnen de groep weer samenkomen voor een weekend in de welbekende ”cabin” op de berg. Natuurlijk gaat het allemaal gigantisch fout, net als in de meeste films in het horrorgenre. Voor iedereen die ook maar een beetje bekend is met de grootste horrorclichés van de afgelopen decennia, Until Dawn gebruikt ze allemaal.

Je zult denken, maar Until Dawn is toch geen film? Precies, Until Dawn is de definitie van een verhalende game. Het is alsof je een interactieve film speelt. Dat betekent dat er niet een hele grote scheut gameplay in de game zit. De game bestaat vooral uit momenten waarop je opzoek gaat naar clues, keuzes moet maken of de welbekende quick time events, waarbij je onder tijdsdruk op een bepaalde knop moet drukken. Je bestuurt alle personages uit de vriendengroep en probeert ze allemaal levend de nacht door te krijgen. Until Dawn moet het dus vooral van het verhaal hebben. En de keuze die je moet maken spelen daar de belangrijkste rol in.

Until Dawn werkt met het zogenaamde butterfly effect. Wat dat voor de game betekent is de manier waarop het verhaal zich ontwikkelt. Jou keuzes beïnvloeden de manier waarop de groep vrienden de nacht doorkomen. Of niet natuurlijk, het kan ook zomaar dat door een bepaalde keuze eerder in het spel een aantal personages gruwelijk aan hun einde komen. Ik moet zeggen dat het butterfly systeem in de game heel erg tof werkt. Het zorgt ervoor dat je continue spanning voelt voor de personages waar je mee speelt en het voelt geen moment echt veilig. Heel erg sterk gedaan.

Until-Dawn-ARN1

Until Dawn ziet er werkelijk prachtig uit. Het is één van de mooiste games die ik tot nu toe op de next gen consoles heb gezien. Ook de manier waarop de verschillende personages zijn gecast is fantastisch. Voor de game zijn alle personages uitgebreid gemotioncaptured. Het zijn dus allemaal echte acteurs en actrices. Zo spelen bijvoorbeeld Hayden Panettiere van de serie Heroes en Rami Malek van de nieuwe succesvolle serie Mr. Robot een grote rol in de game. Dit alles draagt enorm bij aan het gevoel dat je echt in een horrorfilm aan het spelen bent. 

Gelukkig is de game ook goed eng. Er zitten een flink aantal jumpscares in waardoor ik toch een behoorlijk stukje van mijn stoel opveerde. Maar het is niet alleen jumpscares. Ook de algehele sfeer in de game is lekker griezelig. De muziek zorgt voor heel veel spanning en werkt zeer goed. Maar ook de camerapunten die in de game worden gebruikt werken heel goed voor het gevoel van horror. Zo kan je de camera niet zelf bewegen, die staat vast op een bepaald punt. Het enige wat je zelf bestuurd is het personage dat je op dat moment bespeeld. Daardoor worden bepaalde schrikmomenten een stuk effectiever.

Helaas doet de game niet alles geweldig. Zo is het tweede gedeelte van het verhaal een stuk minder sterk dan de eerste paar hoofdstukken. Iets wat ook vaak een probleem is in horrorfilms. De eerste paar uur vond ik echt heel erg tof, maar hoe verder ik kwam in het verhaal, hoe minder spannend het werd. Ook krijg je tussen bepaalde hoofdstukken te maken met een psychiater in de game. Op het eerste gezicht vond ik dit een heel interessant gegeven. Maar naarmate de game verder ging werd het allemaal een beetje te vaag. Ook daar hadden ze meer mee kunnen doen.   until-dawn-groep

Until Dawn is uiteindelijk een hommage aan het horrorgenre geworden. Aan alles in de game kan je zien dat ontwikkelaar Supermassive Games van het genre houdt en dat maakt de game heerlijk om te spelen als groot horror fan. Na ongeveer tien uur heb ik het einde van de game bereikt. Maar door de verschillende keuzes die je kunt maken is het ook tof om de game nog een keer te doorlopen. Wie weet overleven er dan meer personages. De game zal alleen niet voor iedereen zijn. Games als dit bevatten weinig echte gameplay en draaien echt om het verhaal. Maar mocht je dat geen probleem vinden en ben je wel te porren voor een spannend en bloederig avontuur dan zal ik Until Dawn zeker een kans geven.

Insidious: Chapter 3 Review (Spoilerfree)

Zo daar zijn we dan. Eindelijk heb ik weer een film bekeken waar ik het eventjes met jullie over wil hebben. Het is tenslotte alweer een tijdje geleden. Samen met een groepje vrienden heb ik dit keer op een late zomeravond het derde deel van de Insidious reeks bekeken. Vaak worden horrorfilm sequels slechter en slechter, maar is dat ook bij Insidious het geval? Ik ga het jullie proberen te vertellen.

De latenight horrorsquad!
De latenight horrorsquad!

Ik heb een soort van haat, liefde relatie met de Insidious serie. Het eerste deel heb ik toentertijd in de bioscoop gezien en viel mij zwaar tegen. Maar toen ik later thuis de film nog eens bekeken heb met alle gordijnen dicht vond ik hem een stuk sterker. Deeltje 3 is dit keer een prequel, de film speelt zich af voor de twee andere delen en vertelt het verhaal van Quinn Brenner (gespeeld door Stefanie Scott) die contact probeert te leggen met haar overleden moeder en daarmee een hele hoop narigheid naar binnen haalt. Want zoals we inmiddels weten uit de eerdere films, ”If you call out to one of the dead, all of them can hear you..”. Ook Elise het medium (gespeeld door Lin Shaye) keert terug in deze derde film, net als in de eerste twee. En ook deze keer probeert ze het gezin uit de brand te helpen door ze te behoeden voor allerlei onheil uit het rijk van de doden. Verder zal ik niks over het verhaal verklappen.   

Chapter 3 is absoluut geen hele slechte horrorfilm en heeft zo zijn sterke punten. De film was misschien wel de engste van de drie. Met regelmaat zat ik met mijn handen half voor mijn ogen te wachten op het zoveelste schrikmoment en een aantal keer ben ik me helemaal lam geschrokken. Wat de Insidious serie goed doet is dat het niet puur en alleen op jumpscares teert. De film zit helemaal vol met subtiele enge dingen, zoals vage gedaantes die op een afstandje staan te zwaaien en spoken die enge versjes op zeggen. Er heerst gewoon een heel griezelige sfeer over de hele film waardoor de grote schrikmomenten alleen maar enger worden. Heerlijk dus. Ook het acteerwerk was prima. Geen hoogvliegers, dat zien we sowieso weinig in het horrorgenre, maar zeker niet slecht of storend.

meer spookjes

Toch is er met dit deel ook weer genoeg mis helaas. Het verhaal is maar flinterdun en bovendien volgt de film eigenlijk precies dezelfde formule als de andere twee. De eerste film werkte zo goed omdat we nog nooit iets van de geestenwereld gezien hadden. En de dromerige andere dimensie was daardoor extra griezelig en tof om te zien. Maar na twee delen weten we wat ons te wachten staat. En in Chapter 3 is er toch iets te weinig nieuws mee gedaan jammer genoeg. Ook de comic relief die elk deel terugkeert in de vorm van de twee klunzige ”ghostbusters” werkt voor geen ene meter en past totaal niet bij de rest van de film. Dat blijf ik een hele rare keuze vinden.

Insidious: Chapter 3 is zeker geen hele slechte film en ik heb me er zeer zeker goed mee vermaakt. De film was vooral erg eng en dat is een goed iets. Maar toch overheerst er een ander gevoel. Een gevoel dat de laatste paar jaar vaker terug komt in het horrorgenre jammer genoeg. Er komen zo weinig originele, goede horrorfilms uit dat we inmiddels genoegen nemen met middelmaat. De derde Insidious is een middelmatige film, maar dat is vaak al meer dan de meeste films die worden uitgebracht. Eeuwig zonde voor één van mijn favoriete genres. Films als The Babadook, Honeymoon en het geniale It Follows (waar ik het nog een keertje over moet hebben eigenlijk!) laten zien dat het wel degelijk anders kan en geven toch wat hoop voor de toekomst. Laten we hopen dat meer films dat voorbeeld volgen. Tot die tijd blijf ik gewoon de iets mindere films kijken en dan kan je met Insidious: Chapter 3 prima uit de voeten.

spookjes

Jurassic World & Unfriended

Het is inmiddels alweer eventjes geleden dat ik het over films heb gehad en ik moet zeggen dat ik de afgelopen weken niet veel nieuws heb gezien. Wel heb ik een tijdje terug nog twee films bekeken waar ik het nog niet over gehad heb, maar best wat over kwijt kan. De ene houdt al weken de koppositie in de ”box office” vast, de ander is een zeer simpele kleinschalige horrorfilm.


Jurassic Worldjurassic poster

Voordat Jurassic World in de bioscoop ging draaien heb ik samen met mijn vriendin alle oude Jurassic Park films nog eens bekeken. En dat was maar goed ook. De nieuwe Jurassic World zit stampvol met verwijzingen naar de eerste film uit 1993 en is daardoor een soort trip down memory lane, met iets meer toeters en bellen (dan nodig?). Ik zal hier verder niet ingaan op het verhaal en dat soort zaken zoals ik normaal gesproken doe, daarvoor is de film al te lang uit en de meeste mensen weten inmiddels wel dat een attractiepark vol met dino’s niet goed af kan lopen. Maar ik wil wel graag even kwijt wat ik verder van de film vond.

Laat ik beginnen met Chris Pratt als nieuwe hoofdrol speler. Pratt liet in Guardians of the Galaxy al zien dat hij zeer veel talent heeft, en ook in Jurassic World speelt hij een heerlijke rol. Hij speelt Owen, die werkt als een soort Dino trainer, met ongelooflijk veel charisma en is heerlijk om naar te kijken. Ook tegenspeelster Bryce Dallas Howard speelt prima, al is haar rol iets minder interessant. 

Wat ik het tofst vond aan de film was om het park eindelijk in volle glorie en open voor het publiek te zien. In de eerdere Jurassic films was dit nooit het geval en om het dan nu in al zijn pracht te aanschouwen was fantastisch. Er werd veel tijd besteed aan de opbouw, je krijgt veel van het park en zijn attracties te zien voordat het allemaal de soep in loopt. Heel vet gedaan. Ook de dino’s waar het allemaal om draait zagen er mooi uit en de nieuwe Indominus Rex is behoorlijk angstaanjagend. Maar toch overheerst het gevoel dat niks kan tippen aan de practical effects dino’s uit het origineel, zelfs de CGI van tegenwoordig niet.

dino´s trainen

Jurassic World is al met al een zeer vermakelijke zomerfilm geworden, met een flinke dosis nostalgie en spektakel. Maar er is ook een hoop wat tegenvalt aan de film. Ik heb het nog niet eens gehad over een belachelijk stuk van het verhaal waarbij de bad guy’s dino’s als militair wapen in willen zetten, of de rol van de twee kinderen in de film die ook flink tegenvalt. Maar de dino’s en het park maken een hoop goed en zo heb ik toch flink zitten genieten bij Jurassic World, een beetje als een kind in een pretpark.


unfriended posterUnfriended

Unfriended is eigenlijk het tegenovergestelde van Jurassic World. Waar in de Jurassic films een budget van tientallen miljoenen zit, is Unfriended geschoten voor nauwelijks één miljoen. Unfriended is een horrorfilm die draait om de internetgeneratie van tegenwoordig en dan met name het cyberpesten. Laura Barns (gespeeld door Heather Sossaman) drinkt te veel op een feestje en doet wat gekke dingen en een filmpje hiervan beland op het internet. Laura schaamt zich hier zo erg voor dat ze uiteindelijk zelfmoord pleegt. Een jaar later zitten haar oude vrienden met z’n alle in een gesprek op Skype en daar begint de ellende.

Het speciale aan Unfriended is dat de gehele film zich afspeelt op het computerscherm van hoofdrolspeelster Blaire Lilly (gespeeld door Shelley Hennig). We zien haar Skype, Youtube, iMessage en het internet gebruiken, en dat maakte de film voor mij zeer interessant. Door dit concept voelt de film ontzettend realistisch en herkenbaar. Des te sterker kwam het binnen toen het griezelig begon te worden. Het begint onschuldig, en dat vond ik meteen het sterkste van de film. De groep vrienden zit in een gesprek op Skype, zoals ik dat zelf ook vaak zit. Maar er zit een persoon bij die ze niet uit het gesprek kunnen gooien. Hierdoor ging ik ook denken hoe ik zou reageren als er zoiets zou gebeuren, omdat het allemaal zo herkenbaar is. Heel knap gedaan en bedacht.

Langzaam maar zeker komen de vrienden er achter wat er aan de hand is met hun computer en worden al hun geheimen blootgelegd. Af en toe zitten er ook behoorlijk heftige stukjes in, waarbij er keuzes gemaakt moesten worden door de groep en pakt de film je best wel bij de keel. Natuurlijk gaat het zoals in elke horrorfilm uiteindelijk totaal over de top en wordt het aardig bloederig en wel steeds minder geloofwaardig, maar vooral het idee vond ik erg sterk gevonden en uitgewerkt.

unfriended

Ook aan deze film is absoluut niet alles even sterk, de film zit bijvoorbeeld vol met stereotypes, en de acteurs en actrices zijn zelf nou niet bepaald de doelgroep van zulke pesterijen. Dat maakt het toch allemaal iets minder overtuigend. Maar ook bij Unfriended heb ik een leuke avond gehad. Ook al met al een hele vermakelijke en vooral originele film.


Twee films dus, geen hoogvliegers, maar ook absoluut geen troep. Voor Jurassic World zal ik zeker naar de bioscoop gaan, al is het puur voor de nostalgie. Een heerlijke spektakel zomer film, perfect met een glas fris en een grote bak popcorn. Mocht je ook zin hebben in een aparte horrorfilm, check Unfriended. Al zal ik dat wel gewoon lekker thuis op de bank doen, met de gordijnen dicht en de lampen uit.

Bloodborne Review/Terugblik

bloodborne gameDe komende twee weken staan volledig in het teken van de E3. De grootste gamebeurs van de wereld in Los Angeles die vanaf volgende week losbarst. Een goed moment om even terug te kijken op één van de tofste games die ik in jaren heb gespeeld. Bloodborne zagen we vorig jaar op de E3 voor het eerst, en nu heb ik hem inmiddels uitgespeeld.

Dedication

Bloodborne is de spirituele opvolger (De gameplay principes blijven gelijk maar voor de rest staat Bloodborne volledig op zichzelf.) van Dark Souls 2. Een game die ik ook met heel erg veel plezier gespeeld heb, maar helaas nooit tot het einde heb uit kunnen spelen. Toen Bloodborne werd aangekondigd voor de Playstation 4 nam ik mijzelf voor om het met deze game wel tot het einde te gaan schoppen. Daar is toch wel wat dedication voor nodig, want de Japanse ´´Souls´´ games zijn vergeleken met de meeste games hier in het westen genadeloos moeilijk. Met Dark Souls 2 had ik al kennis gemaakt met dit onvergeeflijke avontuur en dus dook ik vol goede moed in Bloodborne toen ie hier in de schappen kwam.

Onvergetelijk Yharnam

Het eerste wat opvalt is de prachtige setting waarin Bloodborne zich afspeelt. De geplaagde stad Yharnam is een soort mix tussen oud victoriaans London en de middeleeuwen en voelt behoorlijk horror-achtig aan. Vanaf het eerste moment wordt je in de wereld gegooid en moet je het als hunter maar uit zien te zoeken. Zoals gebruikelijk in de Souls games word je totaal niet bij het handje genomen en is het aan jou om te overleven. De gruwelijke design van de vijanden en de sfeer in de stad en de rest van de wereld zijn onvergetelijk. Bloodborne is een prachtgame die zo vol met sfeer zit dat je wilt blijven spelen, ook al ga je honderden keren dood. Het absolute hoogtepunt zijn de verschillende bosses die je door de game heen zult moeten verslaan. Elke boss liet mij met verbijstering achter als ik de eerste keer tegen hem/haar/het vocht en het gevecht keihard verloor. Ontwikkelaar From Software staat bekend om zijn boss designs en in Bloodborne zijn ze ook weer onvergetelijk.

Het verhaal is iets waar je weer zelf achter moet zien te komen, net als in eerdere Souls games. Er zitten maar bar weinig cutscenes in de game en deze leggen ook vrijwel niks uit qua verhaal. Je zult zelf opzoek moeten door met mensen te praten, item beschrijvingen te lezen en goed op te letten. Langzaam maar zeker kom je er een beetje achter wat er nou precies aan de hand is in Yharnam. Deze manier van verhaal vertellen werkt voor Bloodborne ontzettend goed. Het maakt de wereld mysterieus, en je voelt je af en toe verloren. Heel erg sterk gedaan van From Software.

bloodborne wereled

Niet meer achter je schildje schuilen

De gameplay is voor Bloodborne behoorlijk op de schop gegaan in vergelijking met de Souls serie. Dat maakt dat Bloodborne toch wel echt een totaal andere game is. Weg is het schild waarachter je je nog enigszins veilig waande in de Souls serie. In Bloodborne draait het om het aanvallen en counteren. Vijanden zijn sneller en agressiever dan ooit en de totale gameplay ook. In je ene hand heb je je hoofdwapen (bijl, zwaard, zweep etc.) en in je andere hand een pistool. Het pistool komt nog het dichtst bij het schild van weleer omdat je hiermee tegenstanders kunt counteren. Mocht je dat onder de knie kunnen krijgen. Elk hoofdwapen heeft twee standen, een one-handed stand, waarmee je snellere aanvallen uitvoert en een two-handed stand, waarmee je langzamer bent, maar wel flink meer damage kunt doen.

Ikzelf koos het meest voor de tweede, aangezien ik de timing van het counteren met het pistool vaker fout deed dan goed. Maar er zijn dus veel kanten die je op kunt met het wapentuig in Bloodborne. Stuk voor stuk zijn de wapens ook allemaal uniek. Elk wapen is anders, wat het leuk maakt om af te wisselen. En krijg je het voor elkaar om een vijand te counteren of te staggeren, dan kan je nog steeds een visceral attack (soort super aanval met heel veel schade) uitvoeren, net als in de Souls games. Maar deze keer zijn ze gruwelijker en vooral bloederiger dan ooit. Doordat de game zo moeilijk is en je echt goed op moet letten dat je geen fouten maakt of bijvoorbeeld te veel vijanden in één keer probeert te pakken, zul je nog steeds heel vaak dood gaan en opnieuw moeten beginnen. Maar lukt het je dan toch om naar het volgende checkpoint te komen of die intens moeilijke baas te verslaan, dan zul je een gevoel van euforie en overwinning voelen wat je in geen enkele andere game krijgt.

Ook nog even een korte vermelding voor het multiplayer systeem. Want ook dit werkt fenomenaal. Mocht je echt vast zitten en je hebt hulp nodig, dan kan je vragen om hulp van andere spelers. Ik moet toegeven dat ook ik hier een keer of drie gebruik van gemaakt heb en het werkt fantastisch. Ik heb bijna niet hoeven wachten. Ook kan je het systeem gebruiken voor PvP (player versus player) en ook dit werkt heerlijk.

battle bloodborne

Coming to an end..

Bloodborne is een onvergetelijk avontuur. Nog nooit heb ik zoveel voldoening gevoelt toen ik het einde van een game haalde. Inmiddels heb ik er zo’n 55 uur in zitten en zou ik nog steeds door willen spelen. Ik zoek op Youtube naar filmpjes over het verhaal en wil nog steeds meer. Ik ben begonnen aan newgame+ (waarbij je de game nog een keer doorloopt maar als je verzamelde spullen en levels behoudt) maar ik hoop dat er nog wat nieuwe content word toegevoegd. From Software heeft aangegeven dat er downloadable content voor Bloodborne gaat komen, dus laten we hopen dat we daar iets van gaan zien deze E3. Voor iedereen die al eens eerder een Souls game gespeeld heeft kan ik Bloodborne absoluut aanraden, dan mag je deze niet missen. En voor iedereen die het wilt proberen maar niet zeker weet of het wat voor hem/haar is, ga het avontuur aan! Bloodborne was een game waar ik ongelooflijk erg naar uitkeek en het maakt al die verwachtingen meer dan waar. Het is een geweldige game, eentje die het nog hoog gaat schoppen op mijn eindejaars lijstje.

Hieronder nog een filmpje van een van de boss fights uit de game.

Een dagje op het Imagine film festival! The Answer & Honeymoon.

Nog nooit was ik op een film festival geweest. Ik heb me er nooit echt in verdiept omdat ik altijd het gevoel had dat er alleen maar ”rare” kleine en hele moeilijke films zouden draaien. Totdat een vriend met het idee kwam om eens een dagje naar het Imagine film festival in Amsterdam te gaan. Het bleek een uitstekend idee. Het Imagine film festival draait onder andere om science-fiction en horror, twee van mijn favoriete genres en we hebben besloten om ook twee films te gaan kijken die in die rijtjes thuis horen. Uiteindelijk was het een hele toffe dag en zal ik hier wat meer over de twee films die ik gezien heb vertellen.

imagine eye

the answer posterThe Answer

De eerste film die we hebben mogen aanschouwen was The Answer, de aller eerste film van regisseur Iqbal Ahmed. The Answer is een zogenaamde low-key (weinig overdreven special effects, iets dichter bij de ”waarheid”) science-fiction film die het verhaal verteld van de teruggetrokken Bridd Cole (gespeeld door Austin Hébert) en zijn zoektocht naar zijn eigen identiteit. Als hij op een dag een pakketje van zijn overleden moeder krijgt en zijn baas dood in zijn appartement aantreft begint voor Bridd en zijn vrouwelijke collega Charlotte (waar hij uiteraard smoorverliefd op is, gespeeld door de helaas behoorlijk irritante Alexis Carra) de zoektocht naar de waarheid. Achtervolgt door een stel gemaskerde en gewapende mannen moeten Bridd en Charlotte uitzoeken wat er nu allemaal aan de hand is. Dat is zo’n beetje het verhaal kort samengevat. Veel meer zal ik er niet over vertellen hier want ik heb zo het idee dat vrijwel niemand van jullie deze film gaat zien. Ooit. Het was kort gezegd geen al te beste film.

Maar waar ik wel graag iets meer over wil vertellen is het interview dat de regisseur van de film na afloop aan ons gaf. Hij was aanwezig op het festival en deze voorstelling was dan ook de wereldpremière van zijn film, dat is dan wel weer iets leuks om bij geweest te zijn. Het toffe van het interview met de beste Iqbal was dat je een veel beter beeld kreeg van de film. Als ik puur en alleen de film had gekeken zonder enige achtergrond informatie had ik hem hier afgebrand. Het was simpelweg gewoon geen al te beste film. Maar doordat de regisseur er zelf wat over kwam vertellen na afloop werd het toch een stukje dragelijker. Zo vertelde hij dat er vrijwel geen budget voor de film was. Hij heeft alles zelf geschreven en moest ook alles zelf regelen. Iets wat ons opviel waren de mooie plaatjes en shots van de natuur en dan is het leuk als de regisseur verteld dat de film geschoten is in zijn geboorteplaats. Hij heeft wat rond gebeld bij kennissen en vrienden en zo heeft hij alle locaties om de film te schieten weten te regelen. Hetgeen waar ik me tijdens de film het meest aan stoorde waren de acteurs, die speelde naar mijn mening op sommige momenten ronduit slecht. Maar als je dan van de regisseur te horen krijgt dat er vrijwel geen budget voor de film was begrijp je dat er geen grote acteurs voor te stikken waren.

MaskedManLeaderCloseBrighter_1439

Jammer genoeg viel de film behoorlijk tegen en zal ik deze niet zo snel aan iemand aanraden, maar het interview met de regisseur na afloop was heel erg tof en dit maakte de film voor ons een stukje leuker. Het is heel erg interessant om meer inzicht in het hele proces van het maken van een film te krijgen van iemand die er midden in zit. Uiteindelijk hebben we ons prima vermaakt dus.

honeymoon posterHoneymoon   

Voor de tweede film van de dag stond ik iets meer te springen. Honeymoon is een kleinschalige horrorfilm over een pasgetrouwd stelletje dat op huwelijksreis gaat naar een familiehuis in het bos. De film begint heel erg zoetsappig, Bea (gespeeld door Rose Leslie, bekend als Ygritte uit Game of Thrones) en Paul (gespeeld door Harry Treadaway uit de tv-serie Penny Dreadful) zijn smoorverliefd en niks lijkt een heerlijke huwelijksreis in de weg te staan. Totdat Bea op een nacht midden in het bos naakt gevonden word door Paul. Ze lijkt te hebben geslaapwandeld maar al snel word het duidelijk dat er iets meer aan de hand is. Ik ga voor deze film niks meer verklappen over het verhaal, want in vergelijking met The Answer kan ik deze film wel aan iedereen die van horror houdt aanraden! 

Wat heb ik een partij zitten genieten van deze uitermate griezelige film zeg. De film zit boordevol met sfeer en de spanning word ontzettend goed steeds meer opgebouwd. Je weet als kijker ook niet wat er nou allemaal aan de hand is en je krijgt een steeds slechter gevoel. Heel erg sterk gedaan. Ook de twee hoofdrol spelers zetten een uitstekende rol neer. Nog een leuk feitje, de cast van de film bestaat ook maar uit vier acteurs. Naarmate de film zijn einde nadert word steeds meer duidelijk over wat er nou precies met Bea gebeurd is en er komt ook de nodige smerigheid bij kijken! Heerlijk! Een heel mooi detail was toen het echt ranzig begon te worden er wat mensen opstonden uit hun stoel en naar de dichtstbijzijnde deur liepen! Ze kwamen ook niet meer terug. Honeymoon is een steengoede horrorfilm die je op het puntje van je stoel houdt en je af en toe een verafschuwend schreeuwtje laat schreeuwen. Een heel erg knappe prestatie van regisseuse Leigh Janiak, waarvan ook dit haar eerste film is. Petje af, ik heb oprecht heel erg zitten genieten van Honeymoon, hou je van horror en kan je ook tegen een behoorlijk beetje ranzigheid? Ga deze film kijken!

ygritte what are u doing

Al met al heb ik ontzettend genoten van het Imagine film festival en had ik graag meer films en activiteiten gecheckt. Helaas gaat dat dit jaar niet meer lukken maar dan moeten we volgend jaar maar weer terug komen! Dat gaat zeker gebeuren!

imagine_fantastic_film_festival_banner.preview