Hereditary première verslag en review! (Spoilerfree!)

hereditatart posterAfgelopen vrijdag was een hele speciale dag. Ik mocht samen met mijn vriendin Ilona, mijn broertje Kristian en zijn vriendin Eline naar de exclusieve première van Hereditary in Amsterdam. Dankzij uitgever Splendidfilms, en een nicht van Eline, konden wij er bij zijn. En dat vond ik natuurlijk ontzettend vet. Niet alleen was ik nog nooit op een echte film première geweest, Hereditary scheen ook nog eens een hele goede horrorfilm te zijn. Heel erg veel zin had ik er dus in.

De première vond plaats in Tuschinski in Amsterdam. Misschien wel het mooiste film theater van Nederland. Er was zelfs een dresscode, Funeral Ready. Waar we ons natuurlijk graag voor in het chique hesen. En natuurlijk lag er ook een echte rode loper. Heel erg vet om er een keer over heen te mogen lopen voor een film nerd als ik. Toch wel een speciaal momentje. Ook was Tuschinski helemaal in het thema van de film aangekleed. Er stond een grote doodskist voor de deur, er hing sfeervolle verlichting en er klonk enge muziek. Heel erg sfeervol en tof. Ik kreeg er alleen maar meer zin van in de film.

fotomomentje
Op de rode loper. 

Eenmaal in de prachtige grote zaal gingen we klaar zitten voor de film. Met een zak popcorn en een heus flesje Hereditary water was ik er klaar voor. Ik had van tevoren al een hoop gehoord over de film. De laatste tijd zien we vaker verhalen als, ”mensen rennen gillend de zalen uit”, en ”engste horror film ooit” en dat soort dingen. Maar de verhalen bij deze film hielden wel aan. De film is ook gemaakt door dezelfde studio als The Witch en dat vond ik ook al een ontzettend enge film. Dus dat beloofde wat. De film gaat over een gezin dat na het verlies van hun oma allerlei ellende over zich heen krijgt. Ellende die al langere tijd blijkt te spelen. Meer zal ik niet uit de doeken doen over het verhaal. Het maakt de film heel erg veel sterker als je er niet veel over weet.

hereditary tusncjoina
De ingang van Tuschinski.

Hereditary is geen traditionele horrorfilm zoals we die vaak zien tegenwoordig. Met luide jumpscares en enge monsters. De film moet het van iets anders hebben. Opgebouwde spanning en onderhuidse gevoelens van angst. Vanaf de eerste minuut voel je dat er iets niet klopt. De film is soms traag, maar dat geeft de tijd om over bepaalde dingen na te denken. En dat werkte bij mij ontzettend goed. Er gebeuren een aantal ontzettend schokkende dingen en doordat de film er zo de tijd voor neemt, kan de kijker na gaan denken over de beangstigende situatie. En dat vind ik iets ontzettend engs.

De film zal absoluut niet voor iedereen zijn. Angst is ook subjectief. Bij iedereen werkt dat anders. Maar ik vond Hereditary één van de engste films die ik in tijden gezien heb. Door de zorgvuldig opgebouwde onderhuidse spanning zat ik vaak met kippenvel in de zaal. Ook heeft de film iets realistisch. De film draait echt om één gezin en voelt daarom vaak aan als iets wat jou eigen familie zomaar zou kunnen overkomen. Als een familiedrama. Brrr.

poster

Ook visueel is de film een pareltje. Er zitten een aantal shots in die me lang bij zullen blijven. Heel erg knap werk van regisseur Ari Aster, Hereditary is namelijk pas zijn eerste echte film. Wauw. Ook het acteerwerk moet ik nog even noemen. Toni Collette, die moeder Annie speelt, solliciteert wat mij betreft al naar een Oscar. Wat een ongekend knappe rol zet zij neer. Er zit één bepaalde scene in, waarbij het gezin aan de eettafel zit, die me nog heel erg lang bij zal blijven. Als je de film gaat kijken zal je precies weten welke scene ik bedoel. Adembenemend om naar te kijken. En ook de rest van de cast doet het erg goed. 

Ik heb echt heel erg genoten van Hereditary en het was echt ontzettend vet en speciaal voor mij om bij de première te mogen zijn. Ik wil dus bij deze nogmaals Splendid Film en Lorraine Joore en Eline bedanken. Het was echt heel erg tof. En nogmaals, Hereditary zal niet voor iedereen zijn, maar hou je van een film waarbij de spanning echt onder je huid kruipt, die langzaam maar zeker opbouwt en waar je een beetje bij na moet denken. Één die waarschijnlijk nog dagen door je hoofd zal spoken, dan moet je deze film echt zeker gaan checken. Het is één van de tofste en sterkste horrorfilms die ik in tijden gezien heb.

BLOCKBUSKERSCORE:

4-out-of-5-stars-rating

 

 

(fotocredits: Samuel van Leeuwen)

Alien: Covenant review! (Spoilerfree!)

covenant posterDe Alien franchise is één van mijn favorieten. Ik ben een groot fan van zowel science-fiction als horror. En de Alien serie brengt die twee elementen perfect samen. Ik keek dan ook gigantisch uit naar het nieuwe deel, Alien: Covenant.

Het laatste deel in de serie, Prometheus uit 2012, werd met gemengde gevoelens ontvangen. Veel mensen vonden de film te vaag. Er werden te veel nieuwe vragen opgeworpen en we kregen te weinig antwoorden. Ikzelf vond Prometheus wel een hele toffe film. De film deed wat anders. Het was geen simpel nieuw deel. Maar na afloop van de film was ik wel heel erg benieuwd waar het naartoe zou gaan met de serie.

Covenant mengt Prometheus en de oudere Alien films samen. Van beide films zitten er elementen in. Covenant is wel degelijk een vervolg op Prometheus, maar doet het wel weer op een andere manier. Dit keer volgen we de crew van een kolonisatie schip. Die na wakker te zijn geworden uit hun cryosleep een raar signaal oppikken. Ze besluiten uit te zoeken waar het vandaan komt en stuiten op een nieuwe planeet. Je kan natuurlijk al raden wat er daarna allemaal gaat gebeuren en dat zal ik dan ook niet verklappen verder. daniels2

Laat ik beginnen met hoe de film er uit ziet. Visueel is Covenant adembenemend. De film ziet er werkelijk prachtig uit en ik heb vaak met open mond naar de plaatjes zitten kijken. Regisseur Ridley Scott is daar een kei in. Ook ben ik ontzettend blij dat de film gewoon in 2D te zien is. Heerlijk, kijken zonder zo’n onhandige bril. Ook is Covenant natuurlijk heerlijk bloederig. Zoals we dat gewend zijn van de Alien films. Er zitten een paar heerlijk smerige momenten in. Genieten geblazen. De muziek moet ik ook nog eventjes noemen. De soundtrack van componist Jed Kurzel is geniaal.

Ook de cast speelt erg goed. Katherine Waterston heeft de hoofdrol en doet het prima als Daniels. Maar de show wordt vooral gestolen door Michael Fassbender. Hij draagt deze film op zijn schouders. Elke scene waarin Fassbender te zien is maakt indruk. Heerlijk om naar te kijken. Ook moet ik Danny McBride even noemen. Die zet als Captain Tennessee ook een hele fraaie rol neer. We kennen McBride vooral als acteur in comedies, maar zijn rol in deze film heeft mij zeer positief verrast! michaaekl

Covenant begint heel erg sterk. De eerste act van de film zit vol met sfeer en spanning. Dat deed me heel erg denken aan de originele Alien film. In het laatste gedeelte van de film werd die spanning wel ietsjes minder. Ook was het wel heel erg duidelijk wanneer bepaalde karakters het loodje zouden gaan leggen. Dat is jammer en daar hadden ze wellicht iets meer mee kunnen doen.

Al met al vind ik Alien: Covenant een geslaagd nieuw deel in de serie. Wederom worden er weer nieuwe vragen opgeworpen en krijgen we ook zeker niet op alles een antwoord. Maar is dat zo erg? Het zorgt er bij mij in ieder geval voor dat ik weer volop bezig ben met de serie. En het maakt me extra benieuwd naar het volgende deel, dat al op de planning staat.

BLOCKBUSKERSCORE:

3.5-stars-1024x238

Klassieker in de spotlight: Halloween

halloween-posterHet is geen geheim dat ik een groot fan ben van horrorfilms. Het is één van mijn favoriete genres. En op 31 oktober, de dag van Halloween, leek het mij leuk om eens even over één van mijn favoriete films te praten. De originele Halloween uit 1978, van regisseur John Carpenter is tot op de dag van vandaag een icoon. De film heeft het genre verandert. Maar wat maakt de film zo tijdloos? Ik zal hem eens even in de spotlight zetten. 

Halloween heeft een ongelooflijk simpel plot. Een gestoord jongetje vermoord zijn zus, en keert jaren later terug als een gemaskerde psycho om zijn oude buurt te terroriseren. Geen diepzinnig en moeilijk verhaal dus. Maar een doodsimpel plot met een iconische killer. Michael Myers is uitgegroeid tot een grootheid in het horrorgenre. Iedereen herkent het hagelwitte masker (leuk feitje: dat masker is eigenlijk een William Shatner Captain Kirk masker, wit gesprayd. Het kostte ongeveer twee dollar.) en de boiler suit. En natuurlijk zijn mes, waarmee hij nietsvermoedende tieners een kopje kleiner maakt.

De kracht van Halloween ligt dus niet in het verhaal, maar komt vooral door de regie van meneer Carpenter. De film zit boordevol ijzersterke shots, waarbij je slechts een glimp opvangt van Michael. Dan staat hij opeens aan de overkant van de straat naar hoofdrolspeelster Laurie Strode (gespeeld door Jamie Lee Curtis) te staren. Of zie je het hagelwitte masker tussen een stel lakens buiten aan de waslijn verschijnen. Carpenter laat hem vaak vaag zien op de achtergrond. Hierdoor ontstaat er een enorme hoeveelheid suspense. En die suspense geeft de film een gigantische lading sfeer. Des te minder we van Michael zien, hoe enger hij is. behind-you

Halloween had een mager budget van ongeveer 300.000 dollar. Des te belangrijker was het voor Carpenter en de rest van de crew om creatief om te gaan met dat geld. En mede daardoor zijn de simpele scene’s zo ontzettend effectief. Door slim camerawerk en een ongelooflijk sterke soundtrack is de film tot op de dag van vandaag spannend. De soundtrack, die ook bedacht en geschreven is door John Carpenter, is net als veel van de film ontzettend simpel. Maar daardoor zo ontzettend herkenbaar. De paar dreigende tonen zullen bij heel veel mensen bekend klinken. En het verhoogd de sfeer ontzettend.

De film heeft alleen in Amerika al zo’n 47 miljoen dollar opgebracht. Zet dat tegenover het minimale budget en je begrijpt dat het een ongekend succes is geworden. Het heeft een heel nieuw subgenre tot leven gewekt. Vele films hebben na het succes van Halloween de formule van een gestoorde killer die tieners afslacht overgenomen. Maar geen zal zo iconisch zijn als het origineel. Elk jaar zet ik hem eind oktober weer aan. En elk jaar vermaak ik mij enorm met deze klassieker. Zelfs als je niet van horrorfilms houdt, moet je Halloween een keertje gezien hebben. Al is het alleen al voor de briljante regie van John Carpenter. Halloween is een icoon.

daar-staat-ie

Films op het Imagine Film Festival! Midnight Special & The Witch

imagine_fantastic_film_festival_banner.previewZo! Na een paar hele drukke en leuke weken heb ik eindelijk weer eens de tijd en zin gevonden om een mooi stukje voor jullie in elkaar te zetten. Net als vorig jaar heb ik met een groepje vrienden een bezoek gebracht aan het Imagine Film Festival in het Eye in Amsterdam. Dit filmfestival draait volledig om horror en sciencefiction en laten dat nou net twee van mijn favoriete genres zijn. Ook dit jaar hebben we uit beide genres een film uitgekozen. De eerste die we hebben bekeken is Midnight Special en als afsluiter het angstaanjagende The Witch.

Midnight Specialmidnight special

De eerste film van de avond was voor ons Midnight Special. Een sciencefiction film over een jongetje met speciale krachten. Die samen met zijn vader ergens voor op de vlucht lijkt. Dat klinkt misschien vaag, maar dat is waar de film het van moet hebben. Bij het praatje voorafgaand aan de film werd ons al verteld dat regisseur Jeff Nichols zijn publiek graag laat raden wat er gaat gebeuren en niet teveel antwoorden geeft. Zo ook bij Midnight Special. De film begint meteen midden in de actie. En het begin van de film is meteen ook het sterkste gedeelte. Naarmate het verhaal verder gaat raakte ik toch een beetje mijn interesse kwijt. 

De film wordt uiteindelijk gedragen door de acteurs die er in spelen. Bijna alle rollen worden fantastisch neergezet. Vooral hoofdrolspelers Michael Shannon en Joel Edgerton zijn een genot om naar te kijken. Maar ook de iets kleinere rol van Adam Driver was heerlijk en zorgde voor de nodige humor. Het verhaal vond ik uiteindelijk niet zo heel erg interessant, maar doordat de cast geweldig speelt, blijft de film boeiend om naar te kijken. Er zitten een aantal hele mooie shots in, waarbij vooral heel mooi gebruik wordt gemaakt van het contrast tussen licht en donker en de film heeft bovendien prachtige muziek. Ook de omgeving waar de film is geschoten, een beetje Amerikaans platteland, komt prachtig in beeld.gezinnetje

Uiteindelijk heb ik me prima vermaakt met Midnight Special, de film kijkt lekker weg. Maar ik had er van tevoren wel iets meer van verwacht. Het verhaal blijft redelijk onduidelijk en zweverig, en was gewoon niet zo heel erg interessant. Maar ook de rol van Kirsten Dunst viel mij bijvoorbeeld flink tegen. Terwijl de andere juist geweldig speelde, zie ik Dunst toch vaak het zelfde trucje doen. Een beetje de huilerige, bange moeder. Die rol valt dan extra op naast de toffe rollen van de rest van de cast. Maar zoals ik zei, Midnight Special is een prima sciencefiction flick met een heel sterk begin, die naarmate de film vordert iets in kakt. Prima voor een regenachtig avondje op de bank.  

The Witchthe witch poster

Als afsluiter gingen we klaar zitten voor een film waar ik al een tijd lang naar uit keek. The Witch gaat over een Engels boerengezin in het jaar 1630. Als het gezin verbannen wordt uit het dorp en op het platteland gaat wonen, krijgt het te maken met allerlei rare en onheilspellende gebeurtenissen. Al snel denkt het gezin dat ze met hekserij te maken hebben en wordt het behoorlijk angstaanjagend.

De film is ongelooflijk simpel in opzet. Bijna alles speelt zich af in de boerderij of in het bos dat eromheen ligt. Het is een hele kleinschalige film, en daardoor voelt het ontzettend bedrukkend en intens. De film moet het niet hebben van jumpscares of andere trucjes, maar zet gewoon een ontzettend enge sfeer neer. Ook de cast, en dan met name de hoofdrol van dochter Thomasin (gespeeld door Anya Taylor-Joy) spelen geweldig. Het voelt bijna alsof het daadwerkelijk in de jaren 1600 is opgenomen. Alles voelt ontzettend authentiek en echt aan. Het is een tijd geleden dat ik zo’n sfeervolle film heb gezien en dat levert een unieke horrorfilm op. Ook de prachtige shots van het donkere bos, de trieste boerderij en het platteland dragen bij aan de sfeer. Je verliest jezelf volledig in de setting van de film. Heel erg vet gedaan. 

In de film spreekt de cast stuk voor stuk oud Engels. Met moeilijke zinnen als ”What canst thou give?” en ”Dost thou see a book before thee?”. Net als vrijwel alles in de film helpt dat ontzettend mee voor de sfeer die wordt neergezet, maar helaas had onze voorstelling geen ondertitels. En dan is het toch behoorlijk lastig om alles goed te kunnen volgen. Heel erg jammer, want als er wel ondertitels bij hadden gezeten had ik nog meer van de film genoten dan dat ik nu al heb gedaan. Hopelijk wordt hij ook hier in Nederland uitgebracht op Blu-ray. Dan zal ik hem zeker nog een keer gaan kijken met ondertitels.in het bos

Uiteindelijk heeft The Witch mijn verwachtingen zeer zeker waargemaakt. Het is een ongelooflijk griezelige, spannende, maar vooral unieke horrorfilm, die je volledig mee sleept in zijn sfeer en de setting in de jaren 1600. Hou je van horrorfilms? Ben je geïnteresseerd in de folklore en geschiedenis van de heksenrij? Ga deze film checken! Hij zal absoluut niet teleurstellen en je zult hem nog lang onthouden.

Hieronder nog de trailers voor beide films, mocht je daar interesse in hebben!

Krampus Review (geen spoilers)

Het heeft eventjes geduurd, maar hier is dan eindelijk weer eens een review van een nieuwe film die ik bekeken heb. De afgelopen tijd kostte het mij behoorlijk wat moeite om een leuk stukje te bedenken en ook heb ik niet heel erg veel noemenswaardige films bekeken. Laten we het op een writer’s block ”light” houden. Maar dit is er wel weer eentje hoor. Afgelopen week ben ik naar Krampus geweest. Een horrorfilm over kerstmis waar ik enorm naar uit keek. Als dat niet als een heerlijke combinatie klinkt weet ik het ook niet meer.

Krampus is de nieuwe film van regisseur Michael Dougherty, die ook één van mijn favoriete films ooit heeft geregisseerd, namelijk Trick ‘r Treat. Trick ´r Treat en Krampus lijken wat dat betreft ook wel aardig op elkaar. Beide spelen zich af tijdens één van onze welbekende feestdagen, Trick ´r Treat tijdens Halloween en Krampus dus met kerstmis. In beide films speelt de sfeer van de feestdagen een hele grote rol. En die sfeer was ook tijdens Krampus weer de grote ster. Wat een genot om de sneeuw, kerstbomen, belletjes, cadeaus en muziek allemaal samen te zien en horen komen in een griezelverhaal. Dat is waarom ik zo gek ben op beide films van meneer Dougherty.

krampus

Het verhaal van Krampus is gebaseerd op een folklore verhaal uit Oost Europa. Krampus is daar eigenlijk een variant van Zwarte Piet. Terwijl de kerstman cadeaus en vreugde uitdeelt is Krampus zijn tegenhanger en straft hij de stoute kinderen. Als er tijdens het kerstdiner van de familie Engel ruzie ontstaat, verscheurt kleine Max (Emjay Anthony) zijn brief aan de kerstman. Krampus is daar niet zo van gediend en besluit de kerst van de familie tot een hel te maken. Meer zal ik over het verhaal niet vertellen. Ga daar de film voor kijken.

De film is werkelijk een genot om naar te kijken. Alles ziet er prachtig uit. Dougherty werkt vooral met practical effects en dat maakt dat alle wezens en monsters ontzettend origineel en echt aanvoelen. Als langzaam duidelijk wordt dat de familie wordt aangevallen door een soort twisted versie van alles wat met kerst te maken heeft komt de film echt los. Alle verschillende monsters en demonen zijn geweldig om in actie te zien. Zo zit er bijvoorbeeld een geniale scene in met moordlustige gingerbread koekjes. Heerlijk toch.

vingertje

Ook de cast speelt sterk en lijkt het naar hun zin te hebben. Vooral de gemene tante Dorothy (gespeeld door Conchata Ferrell), de op en top Amerikaanse Howard (David Koechner) en de mysterieuze Omi (Krista Stadler) waren erg leuk. Ik heb behoorlijk vaak hardop gelachen tijdens de film. Krampus is dan ook meer een horrorcomedy dan dat het een echte horrorfilm is. De film moet het hebben van een griezelige sfeer en niet van jumpscares. En dat is maar goed ook. 

Krampus is eigenlijk een goed voorbeeld van wat ik zo leuk vindt aan films. Het is gewoon een heerlijke film die je meeneemt naar een andere wereld. Voor anderhalf uur ben je met de familie Engel een gek kerstfeestje aan het vieren. En de film heeft ook nog eens een mooie kerstboodschap. Ik heb ontzettend genoten van Krampus en misschien haalt de film het zelfs wel in mijn top 10 lijstje van het jaar. De film is precies wat ik er van gehoopt had. Mocht je zin hebben om lekker in de kerststemming te komen met een originele film, ga Krampus bekijken in de bioscoop. De film is het meer dan waard.

Insidious: Chapter 3 Review (Spoilerfree)

Zo daar zijn we dan. Eindelijk heb ik weer een film bekeken waar ik het eventjes met jullie over wil hebben. Het is tenslotte alweer een tijdje geleden. Samen met een groepje vrienden heb ik dit keer op een late zomeravond het derde deel van de Insidious reeks bekeken. Vaak worden horrorfilm sequels slechter en slechter, maar is dat ook bij Insidious het geval? Ik ga het jullie proberen te vertellen.

De latenight horrorsquad!
De latenight horrorsquad!

Ik heb een soort van haat, liefde relatie met de Insidious serie. Het eerste deel heb ik toentertijd in de bioscoop gezien en viel mij zwaar tegen. Maar toen ik later thuis de film nog eens bekeken heb met alle gordijnen dicht vond ik hem een stuk sterker. Deeltje 3 is dit keer een prequel, de film speelt zich af voor de twee andere delen en vertelt het verhaal van Quinn Brenner (gespeeld door Stefanie Scott) die contact probeert te leggen met haar overleden moeder en daarmee een hele hoop narigheid naar binnen haalt. Want zoals we inmiddels weten uit de eerdere films, ”If you call out to one of the dead, all of them can hear you..”. Ook Elise het medium (gespeeld door Lin Shaye) keert terug in deze derde film, net als in de eerste twee. En ook deze keer probeert ze het gezin uit de brand te helpen door ze te behoeden voor allerlei onheil uit het rijk van de doden. Verder zal ik niks over het verhaal verklappen.   

Chapter 3 is absoluut geen hele slechte horrorfilm en heeft zo zijn sterke punten. De film was misschien wel de engste van de drie. Met regelmaat zat ik met mijn handen half voor mijn ogen te wachten op het zoveelste schrikmoment en een aantal keer ben ik me helemaal lam geschrokken. Wat de Insidious serie goed doet is dat het niet puur en alleen op jumpscares teert. De film zit helemaal vol met subtiele enge dingen, zoals vage gedaantes die op een afstandje staan te zwaaien en spoken die enge versjes op zeggen. Er heerst gewoon een heel griezelige sfeer over de hele film waardoor de grote schrikmomenten alleen maar enger worden. Heerlijk dus. Ook het acteerwerk was prima. Geen hoogvliegers, dat zien we sowieso weinig in het horrorgenre, maar zeker niet slecht of storend.

meer spookjes

Toch is er met dit deel ook weer genoeg mis helaas. Het verhaal is maar flinterdun en bovendien volgt de film eigenlijk precies dezelfde formule als de andere twee. De eerste film werkte zo goed omdat we nog nooit iets van de geestenwereld gezien hadden. En de dromerige andere dimensie was daardoor extra griezelig en tof om te zien. Maar na twee delen weten we wat ons te wachten staat. En in Chapter 3 is er toch iets te weinig nieuws mee gedaan jammer genoeg. Ook de comic relief die elk deel terugkeert in de vorm van de twee klunzige ”ghostbusters” werkt voor geen ene meter en past totaal niet bij de rest van de film. Dat blijf ik een hele rare keuze vinden.

Insidious: Chapter 3 is zeker geen hele slechte film en ik heb me er zeer zeker goed mee vermaakt. De film was vooral erg eng en dat is een goed iets. Maar toch overheerst er een ander gevoel. Een gevoel dat de laatste paar jaar vaker terug komt in het horrorgenre jammer genoeg. Er komen zo weinig originele, goede horrorfilms uit dat we inmiddels genoegen nemen met middelmaat. De derde Insidious is een middelmatige film, maar dat is vaak al meer dan de meeste films die worden uitgebracht. Eeuwig zonde voor één van mijn favoriete genres. Films als The Babadook, Honeymoon en het geniale It Follows (waar ik het nog een keertje over moet hebben eigenlijk!) laten zien dat het wel degelijk anders kan en geven toch wat hoop voor de toekomst. Laten we hopen dat meer films dat voorbeeld volgen. Tot die tijd blijf ik gewoon de iets mindere films kijken en dan kan je met Insidious: Chapter 3 prima uit de voeten.

spookjes