Dawn of the Planet of the Apes Review (mini spoilers)

”Apes together, strong!”

Vandaag een week geleden heb ik Dawn of the Planet of the Apes gezien en sinds die tijd heb ik de spreekwoordelijke struggles gehad om goed onder woorden te brengen hoe ik de film ervaren heb. Niet persee wat ik van de film vond, maar meer wat voor gevoel ik eraan over heb gehouden. Er is zoals jullie weten een week geleden vlak voordat wij naar de bioscoop gingen nog iets gebeurd, namelijk de ramp met de MH17, en dat bleef toch in mijn hoofd hangen.

Laat ik eerst beginnen met wat ik van de film zelf vond. Ik heb het origineel uit 1968 nooit gezien, en toen ik de Tim Burton versie zag was ik een jaar of twaalf, dat staat ook niet zo vers meer in mijn geheugen. Ik ben dus eigenlijk pas begonnen met de serie bij de reboot uit 2011, Rise of the Planet of the Apes, waarin het verhaal word verteld over chimpansee Caesar (Andy Serkis met een verbluffend staaltje motion capture acting) die geboren is in een medisch onderzoekslab en uiteindelijk word opgevoed door een medewerker van het lab, gespeeld door James Franco. Die al gauw merkt dat de aap een stuk slimmer is dan zijn soortgenoten.

dawn-planet-apes

Uiteindelijk blijkt dat het medicijn voor Alzheimer, wat getest is op de moeder van Caesar, ook zijn uitwerking op Caesar zelf heeft gehad waardoor de aap net zo slim word als zijn menselijke verzorgers, en dat het op mensen desastreuze gevolgen heeft.  Meer zal ik over het vorige deel in de serie niet zeggen, maar als je hem nog niet gezien hebt zou ik zeggen dat je hem moet gaan bekijken. Het is een hele sterke film waarin vooral de band tussen verzorger Franco en Caesar voor aardig wat brok in de keel momentjes zorgt.

Dawn of the Planet of the Apes springt een aantal jaar verder in de tijd, en al gauw blijkt dat het voor de mensheid niet goed afgelopen is. Het ”medicijn” uit het eerste deel heeft zo’n beetje de complete mensheid uitgeroeid, op wat enkelingen na, en de apen die door Caesar bevrijd zijn, hebben hun eigen bestaan opgebouwd in de bossen buiten San Francisco. We zien hoe de apen met elkaar omgaan, samen jagen, leren en leven met Caesar als grote leider en de door mensen mishandelde Koba als zijn belangrijkste ´´officier´´. Ook heeft Caesar inmiddels een zoon gekregen.

Koba en Caesar.
Koba en Caesar.

Maar de relatieve rust in de apengemeenschap word al snel verstoord als er toch nog een groep mensen blijkt te leven in San Fransisco. Onder leiding van ene Malcolm, gespeeld door Jason Clarke, zijn de mensen opzoek naar een manier om stroom terug te krijgen in hun kleine gemeenschap, die onder leiding staat van Dreyfus, gespeeld door Gary Oldman. Deze manier blijkt echter midden in de apengemeenschap te liggen in de vorm van een grote dam. Caesar besluit na wat aanvaringen tussen de apen en de mensen om ze toch te vertrouwen en te helpen, en dit werkt averechts in de gemeenschap, met name bij Koba.

Al snel groeit de achterdocht tussen de apen en de mensen, maar ook binnen de apengemeenschap zelf lijken 2 groepen te ontstaan, de groep die achter Caesar blijft staan, en de mensen het vertrouwen geeft, en de groep die Koba volgt, die vindt dat de apen zichzelf moeten verdedigen en de mensen totaal niet vertrouwt. Uiteindelijk escaleert het conflict volledig tussen de 2 groepen en ontstaat er een heuse oorlog in San Francisco. Ik zal verder niet teveel op de details ingaan voor degene die de film nog moeten zien.

Koba in Dawn of the Planet of the Apes.
Koba in Dawn of the Planet of the Apes.

De film is op grafisch gebied een waar meesterwerk. Nog nooit heb ik in een film zulke mooie motion capture wezens gezien als de apen uit Dawn, Koba (gemotioncaptured door Toby Kebbell) en Caesar zijn werkelijk schitterend om naar te kijken maar ook het bos waar de apen wonen, en de vergane mensen wereld zien er verbluffend mooi uit. De oorlog tussen de apen en de mensen is ontzettend rauw en hard in beeld gebracht, waardoor het ook echt aankomt bij de kijker. Ook zit er één fenomenaal shot in, als de apen een tank van de mensen veroveren en Koba triomfantelijk boven de tank uitkomt waarna het beeld meedraait terwijl aan alle kanten gevechten plaatsvinden. 

Nu zal ik nog even  proberen uit te leggen waarom de film bij mij zo’n dubbele lading heeft gekregen vanwege de vliegramp op de zelfde dag. De film verteld heel erg het verhaal van het menselijker worden van de apen, en al gauw blijkt, hoe menselijker de apen worden, hoe gemener ze tegen elkaar gaan doen. De gemeenschap begon met het prachtige motto ”Ape not kill ape”, en hoe menselijker ze worden hoe moeilijker het werd om zich aan dat motto te houden. Het speelse gemak waarmee de mensheid zichzelf langzaam om zeep helpt is beangstigend, en dit alles maakt de film des te krachtiger.

pota2

Al met al is het een uitermate sterk vervolg op het al sterke Rise of the Planet of the Apes, en is het voor mij een film geworden die ik me lang, misschien wel altijd, zal blijven herinneren door zijn sterke boodschap die bij mij extra binnen is gekomen door wat er gebeurd is. Het blijft natuurlijk maar een film, maar zo’n gebeurtenis maakt het toch een stukje meer dan dat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s